Drie jaar later:  18-11-2002

Terug

 

Drie jaar zonder Stefan.

Wel wetende dat Stefan het goed heeft waar hij nu is, wordt het gemis met de  dag groter .Stefan is er altijd. Stefan is er bij het opstaan en bij het weer naar bed gaan en bij bijna alles wat ik doe op een dag of nacht.Zoveel dingen zijn voorbij gegaan  en gebeurd en  veranderd .Het intense verdriet kan je soms zomaar overvallen,op iedere plaats en ieder tijdstip.Vaak ook zonder dat er een aanleiding toe is geweest.  (b.v. het horen van een lied, het zien van een bekend kledingstuk of het ruiken van een geur)Dat intense verdriet gaat je hele lichaam door en soms ben ik er dan even niet een paar dagen..Slaap en huil dan veel.,wil alleen zijn met mijn verdriet om Stefan..Niemand kan mij hierbij helpen, zit mezelf in de  weg , moet hier alleen doorheen weer zien te komen. Sommige begrijpen dit niet , vooral na drie jaar staan sommige verbaasd ervan te kijken dat je nu nog met je overleden kind bezig bent. Uitleggen wil en kan ik niet meer.Anderen noemen de naam van Stefan niet meer .En als die door mij wel wordt genoemd, dan weten ze niet hoe snel ze op een ander onderwerp moeten overstappen.Veel zogenaamde vrienden en kennissen hebben afgehaakt. Maar wel lieve nieuwe vrienden zijn erbij gekomen,waar je echt wat aan hebt en waar je op kunt terugvallen..Soms is het alsof je besmettelijk bent. Waar zijn al die mensen,die nog langs zouden komen en waar je dacht steun aan te hebben?Bang ,angstig, eng  om het over een dood kind te hebben?In het prille begin kwamen er wel wat ,maar er zijn nu nog weinig mensen over die komen, om het echt over Stefan te hebben. Het gewone dagelijkse leven is toch makkelijker om over te praten .Het hoeft nu niet meer .Ik hou het maar zo Weet nu wel wie echt waren en wie niet .Ik heb nu wel nieuwe lieve  mensen ontmoet,waar je echt wat aan hebt en waar je op kunt terugvallen .Die echt weten wat het is om een dood kind te hebben en waar je het altijd over je kind mag hebben. Zelfdoding is nog altijd een taboe en vaak zien mensen het als een laffe daad. Dat iemand met zo`n ziekte(schizofrenie) niet verder wil en kan leven,dat het leven zo ondraaglijk is geworden dat de enige uitweg , de dood is, wordt niet begrepen..Mijn kind wordt vaak niet als echt ziek geweest zijn gezien.Ik probeer verder te overleven met wat er nog over is van ons gezin.Het is moeilijk en al zie je het niet altijd aan de buitenkant, iedere dag is een gevecht.Ieder van ons heeft op zijn tijd een inzinking.Stefan zijn geboorte en sterfdag zijn  hele moeilijke,emotionele en beladen  dagen ,ook al lijken sommige mensen daar niet meer bij stil te staan.  Ook de gewone feestdagen, verjaardagen en hoogtijdagen zijn moeilijk. Wij zijn niet meer compleet als gezin en dat doet enorm pijn.Heb nu  wel al een beetje geleerd mij af te sluiten  en niet meer gelijk  te reageren als er  rare en domme opmerkingen  worden gelanceerd. Ik heb ook veel maskers voor verschillende gelegenheden.. Het leven vind ik niet echt fijn,gezellig en prettig meer, en dat zal het ook nooit meer worden, ook al heb je nog zulke lieve familie en lieve vrienden  om je heen ,maar ik doe mijn best om er nog wat van te maken. Je hebt en die zul je altijd blijven houden…gaat wel en gaat niet dagen en gaat helemaal niet meer dagen Ook de oude Nettie komt niet meer terug,ook al verwachten een heleboel dat wel .Ik slik nog een anti-dep.middel en ook  op zijn tijd een slaappil,anders red ik het niet. Volg ook nog therapie(hoop dit in maart 2003 af te ronden)Er zijn nog maar echt weinig dingen die echt belangrijk gevonden worden door mij Slechts weinig mensen kennen mij echt en weten wat er in mij leeft.Het leven met een dood kind is een onmenselijke opgaaf.  En het moeilijkste in mijn bestaan.