Hier klikken
Terug
Elke minuut                                                                                                 Bestond er maar een pijnthermometer,
elk  uur                                                                                                         die aan kon geven hoe diep de pijn zit
elke dag                                                                                                      en hoe fysiek  je het voelt.
en elke maand                                                                                            Dit kan echt alleen maar gedeeld  worden
eigenlijk altijd                                                                                              met ouders die ook een kind verloren hebben. nooit eens niet                                                                                            Wat die te zeggen hebben, is niet geleerd
eeuwig                                                                                                        maar geleden.
altijd maar verder met het                                                                                                  
denken  aan  STEFAN



Als een druppel kon zeggen hoeveel ik je mis, dan regende het elke dag en nacht.

Rouwen is bewust leven                                                                            Wie begrijpt ....
Rouwen is mensen doorgronden                                                             Wie begrijpt het verdriet
Rouwen is kwetsbaar zijn                                                                          het gemis, het heimwee
Rouwen is feilloos leven                                                                            Wie begrijpt de stilte, de leegte
Rouwen is hard werken                                                                             het onherroepelijke
Rouwen is naar de bodem gaan                                                              Wie begrijpt de radeloosheid
Rouwen is vallen en opstaan                                                                    de niet  te verwoorden pijn
Rouwen is net niet gek worden                                                                Wie begrijpt de verbijstering
Rouwen is pijn voelen tot op je botten,                                                    de ontreddering, de wanhoop
in je tenen, in je kruin                                                                                 Wie begrijpt het gevoel,
Vraag dus niet  wat ik de hele dag doe                                                  de kwetsbaarheid, de angst?
en of ik afleiding nodig heb                                                                      Een lotgenoot begrijpt.
Rouwen is keihard  werken

De zon scheen                                                                                          Streep STEFAN zijn naam niet door
de vogels floten                                                                                         al is STEFAN tot stof vergaan
de bloemen  bloeiden                                                                               Streep STEFAN zijn naam niet door
en toen werd het stil                                                                                  alsof  STEFAN nooit heeft bestaan
Heel stil.
                                                                                                                    't liefste wat ik heb bezeten
Stilte                                                                                                            toekomstbeeld van mijn bestaan
is het beste                                                                                                Vraag mij niet STEFAN te vergeten
ook deze woorden                                                                                    en gewoon verder te gaan
kunnen nauwelijks zeggen
hoe het voelt                                                                                              Want ik wil wel verder leven
je kind te verliezen                                                                                    maar ik weet niet hoe dat moet.
                                                                                                                    Ik hoor bij hen die achterbleven,
Een dolk in mijn hart en                                                                            overleven vergt veel moed
een nijptang op mijn keel
                                                                                                                   Streep daarom STEFAN zijn naam niet door
Een man rukken ze van je zijde,                                                             noem STEFAN zijn naam en laat mij weten
maar een kind uit je hart                                                                          dat ook jij STEFAN niet zult vergeten
                                                                                                                   Zo alleen kan ik verder gaan
Dagen die vrolijk en gezellig  hadden kunnen zijn,
geven nu alleen verdriet en pijn                                                              STEFAN,
                                                                                                                   Zo ver  weg
Als ze maar eens  röntgenfoto's  konden maken                                 toch zo dichtbij
van de emotionele pijn.                                                                            jij blijft bij mij.
Ik ben alles:
dag                    nacht                                                                   Zeg maar niet zoveel
licht                    donker                                                                zoek maar geen woorden
lach                    traan                                                                   Kom maar bij mij langs
jong                    oud                                                                     ga maar zitten en luister
baby                   volwassen                                                         eindeloos, telkens weer
moeder              vrouw                                                                 alsmaar opnieuw 
wat ik zeg          wat ik denk
gevoelig            gevoelloos                                                        Hou mij maar vast
liefde                  haat                                                                   wees maar stil met mij
god                    duivel                                                                 huil maar als je kunt
            
           gewoon een mens                                                           maar blijf komen
heel groot                    dan heel klein                                         als je wilt
                                                                                                      als je kunt
NOOIT MEER                                                                             het verdriet is te zwaar
Nooit  meer je stem horen                                                         voor mij alleen
Nooit  meer die glimlach
Nooit  meer jou even kietelen                                                    Delen is helen
Nooit  meer een aai over je bol
Nooit  meer "ha, die mam" horen                                             Er vallen heel wat mensen van hun troon,
Nooit  meer de tafel voor ons zessen                                       waar ik ze had opgezet.
Nooit  meer plannen maken                                                       
Nooit  meer het helpen van Laura                                             Al een paar keer ben ik nieuwe mensen
Nooit  meer het gestoei met Olaf                                              op mijn pad tegengekomen,
Nooit  meer de overhoringen met Désirée                              maar er zijn er maar weinig, die het volhouden
Nooit  meer samen bomen over de wereldproblemen           om het hele eind met mij mee te lopen.                 
Nooit  meer ruzie                                                                          
Nooit  meer je verjaardag vieren                                               Ik moet-

Nooit  meer gezellig babbelen                                                   Ik eet-
Nooit  meer kunnen zeggen, schat, ik hou van je                     Ik drink-
Nooit  meer "effe bakkie zetten " en samen  roken                 Ik werk-
Nooit  meer compleet                                                                 Ik leef nog steeds
ALTIJD ZONDER JOU
                                                                                                       Ik leef  tussen twee werelden, de wereld
                                                                                                       van de levenden en de wereld van de doden,
Sterk zijn in mijn zwakheid                                                          waar mijn kind ergens is.
Kwetsbaar in mijn verdriet                                                          daar balanceer ik tussen en het koord is heel dun
                                                                                                       en kan elk moment breken
Jij hebt een steen verlegd in een rivier op aarde                     maar de innerlijke dialoog  met STEFAN
Ik weet dat we je nooit zullen vergeten                                      gaat gewoon door
Jij leverde een bewijs van jouw bestaan                                   dat kunnen ze mij in ieder geval nooit afnemen
omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan
Je kunt de dood van een kind vergelijken met een zware aardbeving.
Overal in ons bestaan zijn verwoestingen aangebracht.
We verkeren in een noodtoestand en elk deelsysteem probeert te begrijpen wat er gebeurd is.
En dan zijn er nog de naschokken, die op heel onverwachte momenten komen, net als de echte aardschokken na een aardbeving.
we weten nooit wanneer het raak is of hoe sterk ze zullen zijn.
We weten alleen ZEKER dat ze ALTIJD zullen blijven komen ,ons verdere leven lang!

Je leven krijgt na de dood van je kind een tweedeling, zoals voor en na de oorlog.
Voordien en nadien.
Liever onmacht delen dan in onmacht weglopen.
Onvoldoende wordt beseft dat onmacht delen ook een vorm van steunen kan zijn.

Er is ontroostbaar verdriet
Verdriet dat door geen mens ten diepste getroost kan worden, ook dat doet pijn.
Ook dat moet erkend worden

Het verlies van een kind went nooit.
Ouders groeien er niet overheen en ze leren er ook niet mee te leven.
Ouders leven er mee, iedere dag weer, hun leven lang en dus hebben
deze ouders levenslang.

Rouwen is vechten, dag en nacht
Het vreet energie
Je wordt er bodemloos moe van
Rouwen duurt lang
De rest van je leven.

Er is verdriet dat niet te verwerken valt, verdriet dat de rest van mijn leven bij mij blijft
En daar leer ik mee te leven, in een wankel evenwicht.
Telkens weer doen zich omstandigheden voor die mij uit dat evenwicht stoten
en mij onderuit doen gaan.
Het evenwicht wordt niet stabieler
Je wordt op den duur misschien een steeds betere evenwichtskunstenares

Het verdriet slijt NOOIT
het BLIJFT een struikelblok.

Het verschil tussen huilen en wenen:
Het ene is huilen
Het andere gaat veel dieper en is wenen, is smart.
Het komt uit je ziel, uit je botten, uit je kern.
Ik heb geweend.
Het brengt mij dichter bij STEFAN
Huilen doe ik vaak om mijzelf
Wenen doe ik om STEFAN.
Hier klikken
Verlanglijstje van Ouders die een kind verloren hebben