Zes jaar later:  18-11-2005

Terug

 

De persoon die door zelfdoding overlijdt,
is zo volledig door wanhoop overvallen
dat elk gevoel van keuze is vernietigd

De dood van Stefan dwingt de andere leden van het gezin
om nieuwe wegen te vinden om een familie te zijn.

Het kost tijd om met het verlies van onze zoon en broer Stefan,
om te kunnen gaan,door te kunnen gaan.
Veel meer tijd dan we zouden wensen en voor ons,de overlevenden
kan de reis ,waarin wij dat proberen te doen,
heel lang en zwaar zijn.
Levenslang.

De contouren van een eens zo vertrouwd leven worden zo af en toe weer zichtbaar.
Niettemin is het leven dat inwendig wordt geleefd,diep binnenin,allesbehalve normaal.
Overlevenden blijven strijden om weer tot zichzelf te komen
en door te gaan met hun leven en geleidelijk
wegen te vinden om zich hiermee door het verdere leven te worstelen.
Soms gaat het een tijdje goed,soms gaat het een tijdje weer slechter.

Er zijn voor ons ieder momenten waarop wij verkiezen de pijn binnen te laten
Bewust/onbewust.
Soms vermijden we dat,niet op de verkeerde manier,maar meer als zelfbescherming

Allerlei vormen van steun,begrip zijn afgenomen door ongeduld.
Vrienden,buren,collega`s,familieleden willen dat
de overlevenden klaar zijn met hun verdriet en drukken hen op het hart om het
los te laten,om terug te keren naar het land van de levenden.
Sommige mensen kunnen gewoonweg helemaal verdwijnen,
anderen doen hun best om de persoon die overleden is niet te noemen,
laat staan de manier waarop hij is overleden.


Geleidelijk aan zal het een kleinere en rustiger deel in gaan nemen in ons leven.
Het zoeken op te geven en te accepteren dat het verlies altijd pijnlijk zal blijven
veranderd de kwaliteit van die pijn.

Littekens van het verdriet in ons leven.
Je voelt ze trekken,dat zal altijd zo blijven,maar het rauwe gevoel is minder
en de randen zijn overgegaan in de huid eromheen.
Je voelt het verlies meer als een afwezig zijn,
minder als in de steek gelaten

Wij zijn anders.
De mensen denken dat we er nu wel overheen zijn.
Maar je komt er NOOIT overheen.
Ons leven zal nooit meer normaal zijn.
Normaal is veranderd.

We kunnen het verlies
niet achter ons laten
Het blijft binnen in ons
en groeit met ons mee.
Maar uiteindelijk dragen wij
dit verlies en niet andersom.
Wanneer de tijd,net als het tij,
de contouren van het verlies verzacht,
geven we het een kleinere en prettiger plek
Als we terugkijken zien we in dat de zee
tussen toen en nu veranderd is.
En het vuur en de roos zijn een.